Overwinning

Soms zijn er van die overwinningen die voor niemand zichtbaar zijn.

Ik liep laatst twee keer langs de Starbucks op het station.

Meestal loop ik ongeveer automatisch naar binnen voor zo'n heule foute ijskoffie,

niet altijd omdat ik er zóveel zin in had, maar omdat het een gewoonte was, een beloning, een pauze: Een klein momentje voor mezelf tussen alles door.

Voor sommige mensen is het vast geen prestatie om langs Starbucks te komen zonder naar binnen te gaan. Voor mij was het lange tijd vanzelfsprekend wel naar binnen te gaan, iets waarvoor ik zelfs een trein later zou nemen.... En dus is het voor mij een prestatie als ik er wél langs loop zonder naar binnen te stappen.

Ik liep er trouwens niet langs om mezelf iets te ontzeggen, maar omdat ik merk dat ik steeds beter kan voelen waar ik echt behoefte aan heb.

En soms is dat geen ijskoffie, maar rust, een glas water of gewoon naar huis gaan.

Wat het bijzonder maakt, is niet dat ik hem niet haalde.

Het bijzondere is dat ik er vooraf al over had nagedacht: Ik kom hier straks weer langs.

En dat ik toen al besloot dat hij het me vandaag niet waard was.

Niet vanuit strengheid, maar vanuit zelfzorg.

Dat is een andere manier van leven, waarvoor ik vol in het leerproces zit.

Niet direct reageren op gevoel en gewoonte, maar van te voren al even stilstaan.

Dat voelt minder als moeten, en meer als mezelf serieus nemen.

En ja, dat is een kleine overwinning: Niet eentje waar iemand voor klapt, (zou wel mogen trouwens!) Maar eentje die me helpt om mezelf steeds een beetje meer te vertrouwen.

Ik merk dat ik mezelf steeds vaker op een andere manier beloon, op een gezondere manier zou je kunnen zeggen.

Met iets leuks dat blijft, rust, een avond waarop ik niks hoef, een maskertje, gekke creatieve uitspatting of een drankje thuis dat net zo goed voelt als die frap van SB.

Verandering zitten bij mij niet altijd in een grote ommekeer.

Het zijn soms gewone dagen, waarop ik net iets andere keuzes maak.

Niet perfect, wel bewust.

En misschien is dat het hele punt: Dat je niet ineens een ander mens wordt, maar dat je langzaam leert om beter voor jezelf te zorgen op de momenten dat niemand kijkt.

Dat je jezelf serieus neemt, ook in de kleine dingen.

En dat je daar best een beetje trots op mag zijn.