Mijn lijf hoeft niet meer te schreeuwen

Soms merk ik dat mijn lijf de dingen iets eerder begrijpt dan mijn hoofd.

Mijn dochter gaat straks naar school.

En het voelt niet zwaar of dramatisch.

Het voelt warm. Menselijk. Dankbaar.

En toch ook een klein beetje weemoedig.

Niet omdat ik terug wil, maar omdat ik besef dat er een fase voorbijgaat die nooit meer terugkomt.

De peutertijd.

Het kleine handje.

Het idee dat er misschien ooit nog een baby zou zijn.

Wij hebben bewust gekozen om dat niet nog eens te doen. Een juiste keuze.

En toch zit er ook een zachte vorm van rouw in.

Geen zwart gat, meer een warme gloed.

Ik merk dat mijn lijf dat soms eerder voelt dan ik:

Een vol gevoel in mijn buik,

wat spanning, een migraine die ineens opkomt.

Alsof mijn lichaam zegt:

hé, dit is een overgang, blijf hier even bij.

En meestal ga ik dan door...

Werk. Huishouden. Leven.

Want het is niet zwaar genoeg om stil te vallen.

En dus geef ik er vaak geen tijd aan.

Tot ik laatst even ging zitten.

Gewoon even voelen wat er te voelen viel.

Geen drama, wel tranen.

En vooral: zachtheid.

Ik besefte dat ik dit vaker wil doen.

Niet alleen maar doorgaan, maar af en toe even stilstaan bij wat verandert, bij wat mooi was, bij wat er nu ontstaat.

’s Avonds, als het rustig is, een paar minuten.

Geen groot ritueel, geen diepe analyse.

Gewoon even zitten en denken: Dit was bijzonder.

En het is oké dat het anders wordt.

Misschien is dat wel volwassen moederschap:

Niet alles wegdrukken, niet overal een groot verhaal van maken, maar af en toe even voelen wat warm en menselijk is.

Want als ik er ruimte aan geef, hoeft mijn lijf het niet voor me te schreeuwen.