Mee doen is niet verplicht

Lief mens,

Ongelovelijk maar waar: We zitten op de helft van januari.

En ik trap graag even af met een kleine mededeling.

Mee doen met het grote-doelen-circus is niet verplicht.

Ik herhaal: Meedoen met het grote-doelen-circus is niet verplicht.

Voel je vrij om met een kopje koffie op de tribune plaats te nemen en van de show te genieten.

Nou denk je misschien, grote-doelen-circus? Wat heb ik gemist?

Je weet wel… ik bedoel die vibe waarin iedereen ineens een perfect ochtendritme heeft, drie liter water drinkt, vijf kilo kwijt is, een nieuwe hobby heeft opgepakt en hun hele leven in kleurgecodeerde mapjes heeft gepropt.

Super fijn hè, als dat wel voor jou werkt, maar je moet natuurlijk niets,

je mag het ook anders doen.

Sterker nog… jij mág het op jóuw manier doen.

En als jouw manier vandaag betekent dat je de dag begint met een diepe zucht, een knot op half zeven en koffie die net niet sterk genoeg is, dan is dat óók een plan.

Een uitstekend plan zelfs.

Want weet je wat in de dikke van dalen de beschrijving van het woord "volwassen" zou moeten staan?

Ophouden met doen alsof je alles onder controle hebt, en starten met eerlijk zijn tegen jezelf.

Vaak kost het namelijk meer energie om even de rem er op te zetten, de lat één treetje lager te leggen of maar één ding te kiezen, in plaats van tien.

Eén ja minder en één gezonde grens meer, da's pas knallend het jaar aftrappen!

Je hoeft niet in de pas te lopen.

Niet met januari.

Niet met anderen.

Niet met dat stemmetje dat zegt dat je harder moet.

Je mag kiezen voor ritme in plaats van rennen, voor zachtheid in plaats van zweepslagen, voor jouw tempo, wat dat vandaag ook is.

Dus kom hier, ik schuif die onrealistische verwachtingen even opzij voor je.

Er is ruimte zat. Genoeg om weer te ademen. Genoeg om langzaam op gang te komen.