Van stagneren kun je leren.

We beginnen 2026 lekker warrig... Waar ik dacht dat ik zou gaan knallen, want nieuw jaar, nieuwe energie ofzo? Ben ik compleet aan het stagneren. Het lukt niet, er komt niets uit mijn handen.

De afgelopen jaren heb ik gelukkig geleerd dat door dat gevoel heen pushen alsof het er niet is vooral niet werkt. NIET WERKT DUS. Even voor de doordouwers onder ons.

Het ding is wel, dat erin blijven hangen ook niet slim is, maar wat doe je dan?

Soms is je pen op het papier zetten en de woorden er simpelweg uit laten vloeien het beste medicijn. Geen perfect geformuleerde zinnen, geen rijm of doel, gewoon schrijven en wel zien wat er gaat stromen.

En dat is toe te passen op bijna alles: Geen hoge verwachtingen of moetjes, maar gewoon beginnen en wel zien waar je uitkomt is het meest liefdevolle cadeautje dat je jezelf kunt geven als je stagneert. In januari heeft me dit veel gebracht, niet alles wat ik hoopte te doen is gedaan, maar ook niet alles is blijven liggen en dát vier ik.

Februari gaat voor mij helemaal om het mama zijn draaien, het is voor veel mensen één van de eerste maanden, maar voor mij de laatste:

De laatste maand van dit levensjaar voor mij, maar ook voor pluis.

De laatste maand voor ze naar school gaat.

Ik vond het altijd overdreven, die moeders die doen alsof de wereld vergaat als hun kids 4 worden. Well....HELLO, ik ben nu zelf die moeder.

Ik vind het spannend, voel me trots, maar ben vooral bang... dat ik de afgelopen 4 jaar van alles verpest heb, ze dat op school gaan zien en ik door de mand val als loedermoeder. Ik ben bang voor het gevoel dat ze me niet meer zo hard nodig heeft, bang dat ze haar niet goed genoeg begrijpen, bang dat vooral ik hier moeite mee heb en zij het fantastisch gaat vinden.

En nee, ik zit niet jankend in een hoekje. En nee, de wereld vergaat niet. Mijn rationele brein en mijn gevoelens komen gewoon even niet overeen.

Dus ook in februari ga ik weer rigoureus zacht zijn voor mezelf, genieten van elk moment met die kleine stinkerd én genieten van het idee dat ik straks weer een stukje meer van mij ben.

Wie weet waar ik over 2 weken sta?